Een lattenwand in de woonkamer, en waarom de elektra er eerst achter moest

Er zijn van die interieurtrends waarvan je denkt dat je er te oud voor bent. De akoestische lattenwand was er voor mij zo een. Tot ik bij een vriendin op de bank zat en merkte dat haar kamer stiller klonk dan de mijne, zonder dat ze één kussen meer had. Diezelfde week bestelde ik stalen van eiken latten op zwart vilt. Onze woonkamer in Sassenheim, een paar straten van de Hoofdstraat, heeft een hoog plafond, een harde vloer en een lange kale wand waar de tv altijd een beetje verloren aan een beugel hing. Het galmde er, vooral als de kinderen thuis waren.

Wat ik wilde, en wat ik vergat

Het plan was eenvoudig. De hele wand bekleden met panelen in gerookt eiken, de tv er strak tegenaan, links en rechts een smal wandlampje in messing en bovenlangs een zachte strook licht die de latten van boven aanstrijkt. Ik had kleuren uitgezocht, de lampjes besteld en de panelen al in de schuur staan. Pas toen mijn man het eerste paneel tegen de muur hield, zagen we het. Er zat precies één stopcontact in die wand, laag bij de plint, en verder niets. Geen lichtpunt voor de wandlampjes, geen plek voor de stroom achter de tv.

Je kunt zo’n paneel niet even later openmaken. Wat erachter zit, moet er zitten voordat het eerste latje vastgaat.

De volgorde die het verschil maakt

We vroegen Elektricien Sassenheim om mee te kijken voordat er ook maar één schroef in de muur ging. De monteur kwam op een grijze donderdagmiddag, met de bollenvelden buiten nog kaal en een kop koffie die hij half liet staan omdat hij liever ging meten. Hij tekende met potlood op de muur waar de wandlampjes moesten komen, op ooghoogte als je zit, en waar achter de tv een dubbel stopcontact en een loze leiding naar de kast eronder kwamen. Zo hoeft er nooit meer een snoer langs de latten te hangen.

De leidingen werden in de muur gefreesd, met inbouwdozen die later precies achter een opening in het paneel vallen. Voor de wandlampjes kwam er een schakelaar bij de deur en een led-geschikte dimmer, zodat ze ’s avonds laag kunnen zonder te zoemen. De ledstrip bovenlangs kreeg een voeding die niet achter de panelen verdwijnt maar bereikbaar in de kast zit. Zo’n voeding gaat ooit stuk, legde hij uit, en dan wil je niet de halve wand slopen.

Wat ik ook niet wist, is dat hout en vilt iets anders vragen dan een kale stucmuur. De dozen moeten goed vastzitten en er moet ruimte zijn rond de aansluitingen. De warmte van de ledstrip valt mee, maar een voeding die heet wordt, stop je niet weg in een dichte holte.

Licht dat de latten laat spreken

Nu de wand klaar is, merk ik vooral hoe het licht werkt. Het strijklicht van boven laat de groeven in het eiken zien, de twee messing lampjes geven de wand een middelpunt, en de tv hangt er strak tegen alsof hij erbij hoort. We kozen voor warm wit, rond de 2700 kelvin, omdat koeler licht het gerookte eiken grauw maakte. Dat had ik op de stalen nooit gezien.

De kamer klinkt rustiger. Gesprekken aan tafel blijven aan tafel. En als ik op zondag langs de Ruïne van Teylingen fiets en daarna thuiskom, doe ik als eerste die wandlampjes aan. Elektricien Sassenheim heeft eigenlijk vooral iets onzichtbaars gedaan, en juist dat maakt de wand af. Mijn advies aan wie dit ook wil is daarom simpel. Bestel de latten pas als je weet waar de stroom komt.